Je innerlijke glimlach als richtingwijzer 

glimlachende jonge vrouw omarmt zichzelf met de ogen gesloten, zachte roze trui

De stelling van de dag:

“Steeds meer is duidelijk dat we ons hoofd mogen loslaten als het gaat over (belangrijke) beslissingen nemen. En gewoon kiezen vanuit fun.”  

Het kan een harde dobber zijn om deze stelling toe te laten. Als je op dit moment leeft vanuit pijn en tekort, dan kan kiezen voor geluk en blijdschap inderdaad pittig overkomen. Maar… het ene sluit het andere nooit uit.

Hoe kom ik er bij – notabene ik, de belichaming (geweest) van pijn, stress en verdriet – om te stellen dat we bij het maken van keuzes ons kunnen verlaten op fun, blijdschap, plezier? Wel, I guess you can call me experienced.

Eén van de laatste ‘belangrijke’ beslissingen die ik onlangs ‘out of the blue’ nam was de samenwerking met Elke van Gutness, deel worden van een holistisch netwerk voor nieuwetijds-ondernemen. Waarom ik de beslissing nam?

Ik wist het gewoon: dit is wat ik wil. Blijdschap alom. Geen op-en-neer springende adrenaline-high-achtige blijdschap. Meer een innerlijke, verwarmende, brede glimlach die vanuit mijn hart vertrok, naar omhoog mijn lippen deed krullen, en vandaar mijn hele lijf deed ontspannen. Mijn hoofd kwam er niet aan te pas, het was een ‘weten’, en het voelde aan als een godsgeschenk, zonder echt te weten waarom.

Profilering? Terwijl het netwerk achter de schermen stilaan vorm krijgt, verplicht Elke me – jah, niet echt natuurlijk, ik verplicht mezelf vooral, terwijl Elke aanmoedigend aan de kant staat – om na te denken over profilering. Profilering begot! Als practitioner en instructor in training Reconnective Healing adem, leef en werk ik vanuit Eenheid. In eenheid zit alles, dus waarom zou je een nichemarkt afbakenen voor je business, waarom zou je je richten op één bepaald segment, één bepaalde doelgroep, een specifiek probleem of uitdaging in de maatschappij of van het individu?

Vanuit forceren werkt niet meer. Ik zag er tot nu het nut niet van in. De diversiteit in mijn klantenbestand toont dan ook aan dat ik niet hoef te vernauwen of specificeren. Mensen komen langs met de meest verschillende vragen en problemen: relaties die moeilijk lopen, verlies dat niet verwerkt geraakt, lichamelijke ziektebeelden allerhande, chronische pijn, reuma, energieproblemen, opvoedingsproblemen, … Je kan het zo gek en uiteenlopend niet bedenken.

Een vaak gehoord zinnetje in mijn praktijk is: “Ik weet niet waarom ik hier ben maar ik moest hier zijn”. En dat is net het ding met energetische healing: ik hoef geen klanten aan te trekken of te overtuigen: mensen voelen instinctief aan als en wanneer ze hier moeten zijn, ook al is dat vaak nog op een onbewust niveau. Dat is dan ook een eerste veelbetekenende stap waarmee mensen onbewust aangeven terug het eigen leven in handen te willen nemen. Ik heb het hierover al vaker gehad:

De energetische YES. Voor mezelf geldt dat ook: als ik wil forceren, dingen doen die niet meer bij mij passen, old school marketing of verkooptechnieken wil toepassen, dan wreekt zich dat. Mijn lijf reageert onmiddellijk, en er is dit innerlijke weten dat ‘iets niet klopt, iets niet hoeft’. Ik heb geleerd daar op te vertrouwen, een immens uitdagend maar ontzettend leerrijk en dankbaar proces.

Creëren vanuit fun

Maar, wat is nu je punt Melissa? Waarom ben je dan toch bezig met die profilering? Waarom ben je aan het denken (voelen is een beter woord, maja) wat past bij jou?

Als ik mezelf wil profileren vanuit een ‘moeten’, dan loopt het inderdaad onmiddellijk spaak: ik zet mezelf lam. Maar als ik integendeel vertrek vanuit plezier, vanuit wat ik leuk vind, vanuit waar ik ga van glimlachen… dan loopt het als een tierelier! In no time heb ik die profilering helder!

In alles de collateral beauty zien. Kiezen, creëren en leven vanuit joy betekent niet dat er geen uitdagingen meer zijn. Leven vanuit joy is een keuze die je – hoe kort en hoe klein op dat moment ook – steeds weer kan nemen. De vraag is nooit of er in kommer en kwel collateral beauty is. De vraag is altijd of je het kan zien. In Eenheid is er plaats voor alles, zowel licht als donker.

Dankbaar zijn dat er opties zijn, als je het gevoel hebt vast te zitten, als je leven stroef loopt. Dankbaar zijn dat je kan leren je innerlijke glimlach te gebruiken bij belangrijke beslissingen. Dankbaar zijn om de ervaring die je jezelf gunt. Het geeft je zoveel levenskwaliteit. Vaak zitten in onze grootste uitdagingen de schoonste zingeving.

Binnenkort creëer ik by the way een videotraining om hiermee aan de slag te gaan: eenvoudige maar effectieve tools en hacks voor een gelukkiger, gezonder leven, op jouw tempo, op jouw manier. Hou de nieuwsbrief in de gaten!

>> Ik hou het resultaat van de profilering nog even voor mij; en gun me dat het nog wat zakt. Work in progress! En ondertussen: laat me weten als je wat ondersteuning kan gebruiken op dit moment en… start met voelen waar jij innerlijk gaat van glimlachen. Meer van dat!

 

Ik hou het resultaat van de profilering nog even voor mij; en gun me dat het nog wat zakt. Work in progress! En ondertussen: laat me weten als je ondersteuning kan gebruiken op dit moment en… start met voelen waar jij innerlijk gaat van glimlachen. Meer van dat!
Hoe krijgen we terug toegang tot dat innerlijke kompas?

Hoe krijgen we terug toegang tot dat innerlijke kompas?

Makkelijker en sneller keuzes maken, voelen wat jij, iemand in je omgeving, je klant nodig heeft, bewuster omgaan met waar je mee bezig bent, meer uit je leven halen, steeds meer voelen dat je in die flow zit…

Het is een verzuchting en wens van velen. Niks is dan ook zaliger dan lijfelijk en met al je zintuigen voelen dat je ‘goed bezig’ bent, dat je de signalen van het universum leest als geen ander en de richting die het je toont – als een verlichte landingsstrip voor een piloot – precies is wat je nodig hebt.

Maar in de wens zit tegelijkertijd een uitdaging. Flow is namelijk niet alleen iets wat alleen maar kan ervaren worden in positieve emoties, in blijdschap, in groei. Evengoed in chaotische tijden en in tegenspoed kan je flow ervaren, kan je voelen dat je vanuit je innerlijke of vanuit een hogere macht gestuurd en begeleid wordt.

De kunst zit ‘m in het beseffen dat flow een proces is, en niet een soort toestand of eindpunt dat je wil bereiken.

Het kan helpen om op elk moment je observerende ik aan te nemen. Letterlijk een stapje achteruit zetten, en jezelf, je emoties, gedachten en gedrag observeren helpt om afstand te nemen van voorwaardelijkheid, van alles wat jij en je ego willen bewerkstelligen. En net die onvoorwaardelijke, liefdevolle flow van alles wat is toe te laten.

Het universum heeft het beste met jou voor. Ook als jij het grotere geheel nog niet kan zien. Je grootste ‘werk’ hier is het ownen van je ervaringen, je gevoelens en emoties. Je verantwoordelijkheid opnemen voor wat jij voelt. En merken dat er daardoor ontspanning ontstaat in je lijf. Deze positieve, ontvankelijke staat, ook wel recievership genoemd, helpt je een heel eind op weg naar balans en flow.

Het klinkt eenvoudig, maar kan een uitdagende klus zijn, ja, vaak zelfs een levenswerk. Oefenen maar, zet die eerste stap, dat stapje achteruit, en observeer, ontvang alles wat van jou is, alles wat is.

 

♥ Bedenkingen, vragen? Ik ben steeds op zoek naar meer passende manieren om jou bij te staan op weg naar je beste leven, dus laat het me zeker weten! Interesse in een sessie of opleiding Reconnective Healing? Mail me of stuur me een berichtje via Whatsapp.

Zelfzorg: durf jij naar binnen te keren?

Zelfzorg: durf jij naar binnen te keren?

Zelfzorg – ik kom maar meteen ter zake, no time to waste – is een breed begrip dat aangeeft dat we keuzes maken die inhouden dat we voor onszelf zorgen, dat we ons op dat moment geven wat we nodig hebben. In de drukte van het dagelijkse leven vinden wij mensen het namelijk lastig om balans te houden, om te voelen wat er leeft, diep vanbinnen. 

Of… is het eigenlijk omgekeerd? Creëren we een leven van drukte en bezigheid, om op die manier maar niet te hoeven voelen wat er allemaal speelt?

Hoe je het ook draait of keert, zaak is dat, wanneer we het gevoel hebben uit balans te zijn en we de nood aan zelfzorg voelen opborrelen, we vaak zelfzorg aanwenden als doekje voor het bloeden, terwijl net die diepgaande, helende confrontatie met onszelf voor échte verandering kan zorgen. 

Hoe komt het toch, dat het altijd weer lijkt dat we wel willen maar niet kunnen, niet écht?

Het codewoord hier is bewustzijn

Meer nog dan om een evenwicht te zoeken tussen fysieke en mentale gezondheid, kan zelfzorg een manier zijn om bewuster met je (nog onbekende) verlangens in contact te komen, met je hogere zelf, je ziel, de bron. 

Bewust gewaarworden – zonder oordeel – met wat je voelt of ervaart, met wat er zich in je leven voordoet, is daarbij een eerste stap. En daar is ruimte voor nodig. Stilte. Aandacht. En daar zit de uitdaging: de weerstand overwinnen om onze last en pijn te bekijken. Het vraagt aandacht. Maar daar zit de echte winst, puur healing. 

En ja, je kan een dagje wellness of een kort ceremonieel theemoment voor jezelf voorzien, een dagje shoppen of een massage, een weekendje uitwaaien aan zee of een eenvoudig maar liefdevol gegund ijsje… Waarachtig in het moment genieten van het leven is mooi. De manier waarop is echter ondergeschikt aan de energie die er onder zit.

In hoeverre durf je verantwoordelijkheid op te nemen voor wat je voelt? Voor wie je bent? Voor je keuzes? Durf je het aankijken?

Door ‘het leven’ raken we soms het spoor naar onszelf bijster. Reconnective Healing helpt je de sluiers weg te nemen, zodat je je zelfgenezend vermogen leert herontdekken, zodat je in contact met je intuïtie sneller de juiste beslissing voor jezelf kan nemen. Nieuwsgierig? Lees er meer over op www.hartsbron.be.

 

 

Channelen: een open lijntje met hierboven

lindeboom lente kleine blaadjes fris groen zonlicht

Mijn lijntje met ‘hierboven’ is open, ervaar ik steeds meer. En dat is fijn: alle antwoorden zitten al in je, dus het volstaat om me te verbinden en te vragen, en… de antwoorden komen als vanzelf. Vaak onbewust, maar vaak ook neem ik tijd hiervoor. Dit brengt me zoveel: voldoening, verlichting, rust, inzicht … Ik deel vandaag een stukje channeling van deze ochtend. Laat me weten wat het met je doet.

 

Zondagochtend, luilekker uitslapen, een koffietje buiten op mijn bankje in de zon, met zicht op de mooie lindeboom… En toch ben ik al een paar dagen onrustig. En ik merk dat ik die onrust wil toedekken. Door mensen op te zoeken, door te snoepen, door te kopen, door eindeloos te scrollen… Mijn brein instoppen, mijn ziel sussen, wat nog niet bewust is onbewust laten. Een mens heeft altijd weerstand tegen het ongekende. Maar toelaten wat je niet wil voelen of weten, brengt heling voor jezelf en de ander, zo ondervind ik dagelijks. Dus maak ik het stil vanbinnen en laat komen wat er komt.

Mijn vraag luidt:

Dat onder de huid kruipende gevoel van onrust dat ik probeer te sussen met van alles en nog wat, wat moet ik er mee?

Hierboven hebben ze een vaak verrassend gevoel voor humor. Ik voelde het antwoord al voor het er was:

 

Niks.

 

Dus probeerde ik iets specifieker te zijn: Het voelt ongemakkelijk, alsof ik tijd verlies, niet efficiënt mijn tijd en talent inzet.

 

Er is geen tijd. Niks dringt, niks is dringend.
Blijf in elk moment. Blijf. Sit with it. And enjoy. Your being.
You being you. Every bit of it. Wide. Endless. Connected.
Voel je je Zijn?
Voel je dat dát in a way het doel is?

Maak er tijd voor, zeker als je onrustig bent. Net dan. Als je merkt dat je geest vlucht. In eten, in gezelschap, in lawaai, in koopzucht, in loze actie.

Maak tijd en ruimte in je menselijke leven. Reconnect met dat grotere dat je bent, dat je nog niet kent. Op die manier, door er tijd en ruimte voor te maken, zal je langzaam maar zeker ook meer bewust worden van het collectieve, dat je vaak wegleidt van wat je te doen staat.

Vaak beseffen we nog niet dat wat we voelen, eigenlijk opgepikt wordt uit het collectieve (lagere trilling). Je hoeft niks dus persoonlijk op te nemen. Ooit.

Veel mensen zijn rebels op dit moment, in deze schijnbaar duale wereld. Ze protesteren tegen datgene waarvan ze het gevoel hebben dat het hen opgedrongen wordt, dat het hen beperkt in hun Zijn. Maar… protesteren is verliezen. Of liever, is focussen op het andere deel, is over een stukje van jezelf stappen, een stukje van jezelf niet accepteren. Zet dat stukje onrust of dat stukje protest in het licht. Dat is healing, dat is heel worden, steeds meer.

Dat gebeurt heel makkelijk en natuurlijk. Met je aandacht, met je wil, met je attentie, liefdevol, zonder oordelen, op jouw tempo, als jij er klaar voor bent om het stil te maken als de onrust of het protest je overklast. En je zal merken… onmiddellijk sta je een stukje liefdevoller in de wereld, lichter – letterlijk! – en maak jij de wereld een stukje liefdevoller en lichter voor al wat er leeft. Dat is wat je wil. Dat is wat jij kan.

 

Stilte: in contact met je natuur

boomstam met blaadje en zonlicht

Steeds meer mensen voelen dat de stilte waar ze in het verleden zo tegen vochten – DOEN was het codewoord, zoveel mogelijk doen om toch maar niet te moeten stilvallen en voelen – nu iets is waar ze steeds meer naar verlangen, waar ze steeds meer nood aan hebben. Hoe komt dat?

 
🍂 In de stilte vindt je hoofd rust.
 
🍂 In de stilte voel je wat er speelt in je lijf, duw je pijn niet langer weg maar maak je plaats om te observeren wat er diep vanbinnen (onbewust) in je schuilt.
 
🍂 In de stilte geef je ruimte aan al wat is. Door de weerstand en pijn te bekijken, in het licht te brengen, ontstaat healing: je bent op weg naar heelheid.
 
🍂 In de stilte maak je opnieuw contact met je innerlijke, met de bron, met je essentie. Het grote geheel waar we deel van uitmaken wordt in het hier en nu van de stilte realiteit.
 
🍂 In de stilte en het contact met je diepere zelf leer je te leven vanuit ZIJN, steeds meer op jouw unieke pad. Steeds liefdevoller, voor jezelf, je naasten, de wereld.
In onze circle of life krijgen we vaak genoeg signalen die ons de weg wijzen, die helpen bij het maken van de keuzes die bij ons passen, welke wegen we dienen in te slaan. Maar we herkennen deze signalen niet als dusdanig.
Reconnective Healing en vooral ook de persoonlijke Reconnection helpen als een shortcut bij het bereiken van meer flow, balans, gezondheid, zingeving… in dit levensproces. Meer info of een afspraak regelen? Contacteer me via Whatsapp of mail.😍

Uit de ratrace stappen. In het reine komen met jezelf. Op weg naar een gelukkig, zinvol leven. Het kan. Je hebt keuzes, er zijn opties. Oneindig veel zelfs. Je bent je er alleen (nog) niet bewust van. Ben je klaar om ze te ontdekken? 

In contact met jezelf: het moeilijke en het mooie van je pad volgen…

In contact met jezelf: het moeilijke en het mooie van je pad volgen…

“Zucht. Op zoek. In het duister tastend. Wat wil ik nu eigenlijk? Iedereen schijnt ‘zijn ding’ te vinden, en ik blijf maar zoeken, blijf maar cursussen volgen… Ik ben het zo beu en moe.”

Ik luister naar mijn vriendin die haar verzuchtingen deelt, bij mij op de bank. En denk, dit is herkenbaar. En ook, het is zo simpel nochtans. Maar hoe leg ik het uit zonder weer te vervallen in platitudes en een air van ‘ik weet het beter’. Het ding is: ik weet het niet beter. Maar wat ik wel weet, is dat ik ‘mijn ding’ gevonden heb door steeds meer op mijn intuïtie af te gaan, door me volledig over te geven aan al wat zich aanbood in mijn leven. Door telkens opnieuw de weerstand gewaar te worden, en die te observeren, te laten zijn. 

En dat was (en is soms nog) heftig. Maar wat het mij bracht – als ik mezelf vergelijk met pakweg 5 jaar geleden – is zo zalig, in balans, rustig, gecenterd, in contact met mijn diepere weten, dat het een klein wonder te noemen is. 
Cut the crap, hoe doe je dat dan, hoor ik je ongeduldig denken.

Dat, lieve mens, is voor iedereen anders. En dat is net het moeilijke, én tegelijkertijd het mooie ervan. Niemand kan jou zeggen hoe JIJ je leven moet leiden. Dat kan alleen jij. Stop dus met jezelf te vergelijken met anderen, en start met jezelf serieus te nemen: jouw pad is uniek, enkel jij voelt wat past en wat niet. Valt het dubbeltje?


>> Als jij de kriebels krijgt van ‘volg je gevoel’, dan zeg je toch gewoon ‘observeer je gedachten en emoties’?

>> Als mediteren en ‘alles laten zijn’ voor jou te zweverig klinkt, dan geef je het toch gewoon een andere naam, bijvoorbeeld ‘ochtendmomentje met mezelf’?

>> Als je ogen al beginnen draaien als je coach/dokter/psycholoog nog maar eens een andere techniek/medicijn/methode voorstelt waarvan je voelt, nee, dit is het niet, dan zeg je toch gewoon ‘dank je maar nee, dank je’? 

Geef aandacht aan je zelf, op jouw manier. Omarm alle liefde en goede dingen in je. Omarm en bedankt ook alle shit en onzin die in je liever niet in je hebt maar hey, die is zo nodig en helpvol! En geniet van het helen, dit is je leven. Pluk de vruchten van je eigen mildheid, die zowel in jou als in je omgeving meer en meer tastbaar worden. Enjoy!

Her-verbinden met je innerlijke weten

Her-verbinden met je innerlijke weten

Gehoor geven aan je intuïtie… dat is een leerproces. Ons hoofd is het gewend – we merken het zelfs niet op – om het over te nemen van ons gevoel. Mijn gevoelige kant was altijd een last voor me. Zacht, intuïtief, de ruimere context van zaken ziend, … zo wilde ik echt niet zijn! Pas toen het leven me overgave leerde, in het diepst van de nacht, leerde ik die gevoelige kant omarmen. Het blijkt een onwijs magische reis, een ontdekkingstocht zonder einde.

Toen ik door de jaren steeds meer signalen kreeg dat het foute boel was, negeerde ik die eerst. Jarenlang. Tot ik ze natuurlijk niet meer kon negeren. Ik kwam terecht in een hopeloze, uitzichtloze, eenzame poel van pijn, kommer, kwel en slachtofferschap. Dokters, medicijnen en medische behandelingen brachten geen soelaas, waardoor ik het gevoel had ‘voor eeuwig’ te moeten leven met pijn en in sociaal isolement. Het voelde alsof ik mijn moeder achterna ging, een zachte maar dwingende vrouw die, gebukt onder pijn, letterlijk door het leven sukkelde.

Die weg wou ik in geen geval op. Na ettelijke maanden van de zetel naar bed en van bed naar de zetel was het klaar voor mij: ik kon niet meer. Ofwel deed ik er iets aan (als in ‘maakte ik een eind aan mijn leven’) ofwel deed ik er iets aan (als in ‘focuste ik me op het enige waar ik wél nog controle leek over te hebben, namelijk mijn gedachten).

De keuze was weloverwogen. Mijn goesting om te leven, om de niet meer passende patronen die ik meesleepte van oudsher voor eens en voor altijd af te pellen en achter me te laten was groot, en voornamelijk ingegeven door mijn kinderen: wat als ook ik dit doorgaf aan hen, wat voor een nalatenschap gaf ik hen als ik op dit moment uit het leven zou stappen? 

En zo geschiedde. Heel snel, in diezelfde week van mijn beslissing om te leven, kwamen een aantal dingen op mijn pad, als door de hemel gezonden. Er werd me via via een voetreflexologe aangeraden, en al bij die eerste afspraak gebeurde een soort mirakel: ik voelde iets verschuiven in mijn lijf, een eerste shift geschiedde. Ik boekte nog diezelfde week heel intuïtief een weekend bio-energetica in (ik had er nog nooit van gehoord maar ‘wist’ dat ik daar moest zijn) en deed mijn eerste familieopstelling (iets waarvan ik al jaren wist dat ik het moest doen, maar niet de courage voor vond). 

Vanaf die dag leer ik steeds meer mijn leven in handen te nemen. Ik leer hoe intuïtie voelt. Ik leer emoties laten zijn. Ik leer mijn gewaarwordingen observeren. En hoe bijzonder, ik word me hierdoor steeds meer bewust van mijn zijn, wat ik hier kom doen, het doel van mijn leven. Ik leer ook steeds meer om hier voor uit te komen. Spannend. Maar mooi. “De weg is het leven”, een quote die ik al jaren als mijn levensmoto beschouw, krijgt daardoor ook een steeds diepere betekenis. 

Mijn intuïtie volgend kwam ik in contact met Reconnective Healing. Sindsdien is alles flow. Ook als er verwarring, pijn, twijfel, onduidelijkheid is. Ook dan is er flow. En dat is waarom ik dit werk doe: het is wat ik hier te doen heb. Wie kon denken dat het zo simpel kan zijn?

De moraal van het verhaal? Het leven is de ontdekkingstocht naar je innerlijke kern. Op die ontdekkingstocht ‘voelen’ dat je zwakte eigenlijk je sterkte is, is magisch. Mocht je ‘voelen’ dat Reconnective Healing ook iets voor jou kan betekenen, contacteer me dan zeker: gun het je!

Het wonder van de healing waar ik zelf niet durfde om vragen.

Het wonder van de healing waar ik zelf niet durfde om vragen.

Stilvallen.

Ik voel me verlamd. Pijn overheerst, rugpijn, snerpend, niet aflatend. Er is geen ruimte. Voor niks. Ik roep, ik gil. Ik adem oppervlakkig tussendoor, elke vezel in mijn lijf zit strak. Ik bén de pijn. Er is geen ontkomen aan, en toch blijf ik er tegen vechten. Uren, dagenlang.

Dit kan niet. Dit moet een reden hebben. Zoals ik zelf altijd declameer: “Alles heeft een reden. Omarm je frustratie, omarm je emotie, je pijn: laat ze zijn, ze zijn een deel van jou op dit moment.” Maar mijn geest fladdert naar verre oorden in een poging om te ontsnappen aan de pijn, niet machtig om wat dan ook te omarmen. Mijn lijf blokkeert, ik blokkeer, ik val stil.

Op dat moment krijg ik een Whatsappje van een Reconnective Healing collega. Of hij me kan verblijden met een sessie, aangezien ik niet zo goed klonk op de online meeting de dag voordien.

Ik tast de mogelijkheid af. Ergens voel ik grote dankbaarheid: jaaaah! Breng me rust, breng me ontspanning! Neem die pijn weg! Anderzijds vraag ik me af waarom ik de vraag zelf al niet stelde. Ons netwerk van practitioners is ruim en sterk ondersteunend. Regelmatig delen we vragen, ervaringen en sessies. Toch verwierp ik de idee om zelf een sessie aan te vragen al voor ze bij me opkwam. Het wordt plots duidelijk nu: ergens geloofde ik niet dat het zou helpen. En dat ik hulp verdien. Want moet ik niet alles alleen en zelf kunnen? Sta ik nu niet echt op eigen benen dan?

Overgave.

Lang verhaal kort, ik ga overstag en onderga – ontvang – de sessie met een dankbaar hart. Het was een zeer ontspannende, emotionele en liefdevolle ervaring. Ik werd me bewust van de voorouderlijke link naar de pijn om alleen te zijn, er alleen voor te staan. Ik kon duidelijke boodschappen onderscheiden, de dingen die zich op verschillende niveau’s onder de pijn bevonden, maar toch allemaal verbonden met elkaar. Ik kon ook voelen dat ik de cirkel aan het doorbreken ben. Ik doorbreek het eeuwenoude fysiek pijnlijke patroon van de existentiële oerangst. Sleutelwoorden zijn vertrouwen en overgave. Ik zag dat ik het kon, zelfs bij de ergste pijn: step back and observe.

De pijn nam in de uren erna stilaan af, zacht pulserend, als een kabbelende zee die stilletjes terug trok. Traag, zacht maar onmiskenbaar. Een wonder. Een zaligheid. Mijn adem werd evenredig krachtiger, mijn spieren ontspanden zich traag en voorzichtig. Ik genoot van diepe teugen zuiverende lucht tot in het diepste puntje van mijn tenen.

Langzaam werd ik me ook opnieuw bewust van de kracht en multidimensionaliteit van Reconnective Healing. Hoe kon het dat ik mijn vertrouwen in RH, het vertrouwen in mezelf zo snel kwijtraakte, helemaal overspoeld werd door de pijn? Wacht, nee, dat is niet de vraag waar het om gaat! Kan ik ondanks helse pijnen voelen dat ik ALTIJD en OVERAL de kracht heb om te kiezen welke weg ik ga? Of ik loop weg en schuil voor de angst, of ik stap vol verwondering naar liefde? Yes, I can!

Dat is de mooie les die ik ontvang. De les die mijn lijf me toont. De pijn is ondertussen zachtjes teruggekeerd, op een veel draaglijker niveau. Ik héb pijn, maar ik ben de pijn niet. Ik vind rust, blijdschap en dankbaarheid in het feit dat ik mijn fijnbesnaarde lichaam zo goed heb leren kennen. Dus gun ik me de rust die nodig is, keer ik naar binnen, voel wat er te voelen valt en observeer wat er te observeren valt. Als geen ander ben ik me dankzij Reconnective Healing bewust van mijn zelfmaakschap. Van de mogelijkheid tot keuze. Van mijn keuze tot overgave. Van de gegrepen kans om de cirkel te doorbreken. And grateful to be.

Overleven in lockdown-tijden

Overleven in lockdown-tijden

Net zoals heel wat anderen heb ook ik me in die eerste lockdown-weken als verlamd gevoeld. Het omgaan met de afzondering en het niet-weten confronteert ons en masse met een gevoel van kwetsbaarheid en onveiligheid. Onze hardnekkigste patronen – vluchtgedrag (werk, drank, suiker, …), erbij willen horen, gezien willen worden, vals verantwoordelijkheidsgevoel, claimen door controle, het ‘zorgen voor anderen’-syndroom, … – worden door de lockdown immens uitvergroot.

Rustig worden en bij jezelf blijven is de boodschap. Dan komt er ruimte. Voor oplossingen, voor kansen, voor creativiteit, voor creatie, … Van binnen uit naar buiten. Dat voelt enorm krachtig. Er ontstaat opnieuw verbinding. Vanuit verbinding met jezelf krijg je opnieuw verbinding met de anderen.

Maar, dat rustig worden, dat stil vallen, dat bij jezelf blijven, … hoe doe je dat? Dat, lieve mensen, is wat je te doen staat: ontdekken hoe je dichter bij jezelf komt. Dat is wat ik denk dat ‘het Leven’ is. Leren jezelf met al je goede en minder goede gedachten en eigenschappen erkennen, aanvaarden, er oke mee zijn.

Mindfulness, wandelen in de natuur, authentiek zingen, familieopstellingen, psychotherapie, mediteren, mantra’s, meditatief schilderen, yoga, … er zijn duust-en-één manieren, en allemaal ‘werken’ ze. Voor mij doet de natuur wonderen, en Reconnective Healing natuurlijk 😉 Maar uitvogelen wat bij jou past, stappen zetten, je intuïtie volgen, proberen en leren wat voor jou werkt: dat moet je zelf doen. Samen met anderen, nooit alleen, maar wél zelf.

Door je eigen gedrag en gevoel te laten zijn, te bekijken, als van op een afstandje, zonder oordeel ontstaat er ruimte, ruimte voor groei, ruime voor liefde. Voor jezelf, en voor de ander. Door hulp te vragen en hulp te aanvaarden: klinkt makkelijk, maar voor heel veel mensen is dit niet evident. Maar niks is voor altijd, en leren doe je levenslang.

In alles wat op ons pad komt, zitten boodschappen. Niks is voor altijd. Hoe moeilijk soms ook, deze coronatijden brengen ons in versneld tempo dichter bij onszelf. De wereld bloeit op, het groene gras lijkt groener, de vogeltjes fluiten luider, het water van de Marke is helderder, de mensen zijn warmhartiger. Als dit stilaan voorbij-ebt, zijn we dan allemaal een beetje beter mens?

Healing? Say whuut?!

Healing? Say whuut?!

Healing. Een woord met een negatieve lading. Spirituele kwakzalverij, dikke zever, geldklopperij… ook bij mij zit er best nog kwalijke bijklank op. Hoe kom ik er dan bij om precies dit te gaan beoefenen?

Vanuit mijn eigen ervaringen heb ik de voorbije jaren proefondervindelijk kunnen vaststellen dat enerzijds de reguliere biomedische wetenschappen vaak geen antwoord meer bieden op de (welvaarts-) ziekten van deze tijd. Anderzijds merkte ik dat een lichaam zoveel meer is dan wat tastbaar is.

Vooreerst nog noodgedwongen maar later steeds enthousiaster ging ik in het ‘alternatieve’ gezondheidscircuit op zoek naar oplossingen voor pijn en vermoeidheid. En dat bracht me zoveel meer dan enkel fysieke gezondheid. 

Het westerse denken over genezing is voornamelijk fysiek van aard, en behelst diagnose en symptomatische behandeling. Healing daarentegen, is eigenlijk niet meer of minder dan het volledige wezen ‘zien’ zoals het is, los van blokkades, conflicten, oordelen, energetische verstrikkingen, pijn, ziekte enz. 

Hou in gedachten dat het niet gaat om het fixen van een kapot lichaam. Waar het om gaat is dat jij, perfect als je bent, heel, volmaakt en compleet, terug connectie maakt met die heelheid, die je door aardse omstandigheden bent kwijtgespeeld. 

Chat openen
Kan ik je ergens mee helpen?
Hey 👋, Melissa hier, stuur me gerust een berichtje als ik je ergens mee kan helpen!